Nga Ariela Mitri
Mirësevini!
Sot, mendimi shkon për ato gra, fëmijë apo burra afgane të cilët nuk e kanë udhëtimin të paguar nga NATO për të mbërritur në destinacion por duher të ecin me ditë e netë maleve.
Për ata që nuk gjejnë një pjatë të ngrohtë kur mbërrijnë në një vend por vuajnë urinë..
Për ata që nuk i pret një ekip mjekësor por të sëmurë enden rrugëve të kësaj bote…
Për ata që do të donin vetëm një çast që fëmija i tyre të luante apo të gëzonte…
Për ata që nuk kanë “fytyrë” për ne sepse asnjë fotograf nuk kujdeset për to…
Sa do të doja që edhe ata kishin të njëjtën vëmendje apo mikpritje ??
P.S. Ariela dhe stafi saj në Karitasin Shqiptar kanë vite që punojnë me imigrantët që vijnë nga Siria dhe Afganistani, por nuk marrin regji TV dhe telekamera me vete …
