Nga Raimonda Shundi
Vëngër
Ime vjehërë është 85 vjeç. E sklerozuar dhe skrupuloze në ato çka ka bërë sistematikisht për gjatë gjithë jetës së saj të një gruaje model, më sheh vëngër teksa humbas me orë përpara kompjuterit me shkrimet apo punët e mia. Sheh vëngër të birin që bën të njejtën gjë me punët e tij, e po ashtu, vëngër komshiun nga larg. Sheh vëngër dhe hesht se kushedi se si i dukemi ne të kohës ndryshe me apartamente të sofistikuara të modës, apo orendit tona absurde jetësore. Kushedi se si na percepton ne, makinave pa zë. Kushedi se si i dukemi teksa bëjmë pazaret, vishemi, ushqehemi, argëtohemi, diskutojmë. Kushedi se si na percepton teksa përpëlitemi në konfuzitetin e kohëve tona, kushedi?!
Në fakt, as unë nuk e di. E kam përballë dhe ndjej çudinë ti rritet kur më sheh me orë përpara një gjëje të zezë nga ku pas orë e orëëëësh… nuk del asgjë prej andej. E shoh dhe qesh heshtur, ashtu sic dimë ne të kohës sonë. Ajo vijon të pres atë çka unë humbur në dritën e bardhë të kompjuterit tim, me sytë ngulitur aty.
Në këtë vit ndryshe të saj, unë kam parë nga sytë pa syze shumë vende të humbura. Më është dukur vetja si fëmijë shpesh herë teksa më kthen 70, 60 , 40 vite më parë. O zot çfarë kureshtje më kaplon teksa më flet për emra dhe histori kaq të veçanta! Unë disa nga shkrimet e mia i kam bërë nga këto ngacmime, natyrisht kur mëndja e saj ishte e shëndetshme dhe aktive. Por edhe tani mar ngacmime, ja si sot. Në fakt, sot, unë ndjehem e sklerozuar.
