Sigurisht, koha në të cilën po jetojmë është jashtëzakonisht e rrezikshme dhe vrasja e tre trupave amerikane në Jordani ka rritur gjasat që kriza në Lindjen e Mesme të thellohet ndjeshëm.
Por mënyra se si do të ndodhte zgjerimi i në një konflikt më të madh rajonal, e më pas në një luftë më të gjerë, kjo është pyetja që të gjithë mundohen ti japin përgjigje.
Kjo është sigurisht frika dhe nuk është krejtësisht joreale. Historianët kanë studiuar dhe debatuar mbi ngjarjet që çuan në Luftën e Parë Botërore dhe përmes kësaj lente të prapambetur tani mund të shohim se si filloi.
Por në atë kohë nuk ishte e lehtë të parashikohej se si një ngjarje e lokalizuar do të shkaktonte një reaksion zinxhir që do të çonte në masakrën industriale dhe mekanike të brezave të tërë. Dhe paralajmërimet janë këtu në këtë periudhë – ka pasiguri të madhe globale dhe periudha e fuqisë së qartë të SHBA-së ka përfunduar.
Shkëndija për konfliktin tjetër të madh global mund të rezultojë të jenë ngjarjet e 7 tetorit. Katër muaj më vonë, teatri i luftës po zgjerohet, me SHBA-në dhe aleatët e saj të tërhequr më thellë në rajon.
Impulsi i Uashingtonit pas sulmit të Hamasit ishte t’i siguronte Izraelit mbështetje të qartë, por gjithashtu të bënte gjithçka që mundej për të frenuar zjarret që filloi sulmi- ajo që po shohim tani janë kufizimet e asaj politike.
Aleatët dhe përfaqësuesit e Iranit nuk kanë qenë të trembur nga shfaqja e madhe e forcës së SHBA-së në rajon, përkundrazi, anijet luftarake dhe aeroplanmbajtëset kanë vepruar si një magnet për sulm.
Pyetja tani dhe ajo që do të vendosë nëse kjo luftë zgjerohet më tej është se si mundet SHBA-ja të rivendosë frenimin e saj pas sulmit të fundit në bazën e saj në Jordani pa e përkeqësuar situatën tashëm tepër delikate.
Në të vërtetë, nuk ka zgjedhje vërtet të mira.
Një sulm i drejtpërdrejtë ndaj Iranit do të ishte një mënyrë, por kjo gjithashtu mund të hapte kutinë e Pandorës. Dhe ne kemi parë tashmë se sa pak kanë arritur sulmet hakmarrëse ndaj Houthis në Jemen.
E gjithë kjo situatë, sigurisht vjen në një kohë kur Rusia është në luftë me Ukrainën (dhe Perëndimin) dhe Kina po rrit qëndrimin e saj ndaj Tajvanit.
Kjo nuk do të thotë se ne po shkojmë drejt një lufte të tretë botërore, por frikshëm, nuk do të thotë as që nuk po shkojmë drejt saj.
Sigurisht, koha në të cilën po jetojmë është jashtëzakonisht e rrezikshme dhe vrasja e tre trupave amerikane në Jordani ka rritur gjasat që kriza në Lindjen e Mesme të thellohet ndjeshëm.
Por mënyra se si do të ndodhte zgjerimi i në një konflikt më të madh rajonal, e më pas në një luftë më të gjerë, kjo është pyetja që të gjithë mundohen ti japin përgjigje.
Kjo është sigurisht frika dhe nuk është krejtësisht joreale. Historianët kanë studiuar dhe debatuar mbi ngjarjet që çuan në Luftën e Parë Botërore dhe përmes kësaj lente të prapambetur tani mund të shohim se si filloi.
Por në atë kohë nuk ishte e lehtë të parashikohej se si një ngjarje e lokalizuar do të shkaktonte një reaksion zinxhir që do të çonte në masakrën industriale dhe mekanike të brezave të tërë. Dhe paralajmërimet janë këtu në këtë periudhë – ka pasiguri të madhe globale dhe periudha e fuqisë së qartë të SHBA-së ka përfunduar.
Shkëndija për konfliktin tjetër të madh global mund të rezultojë të jenë ngjarjet e 7 tetorit. Katër muaj më vonë, teatri i luftës po zgjerohet, me SHBA-në dhe aleatët e saj të tërhequr më thellë në rajon.
Impulsi i Uashingtonit pas sulmit të Hamasit ishte t’i siguronte Izraelit mbështetje të qartë, por gjithashtu të bënte gjithçka që mundej për të frenuar zjarret që filloi sulmi- ajo që po shohim tani janë kufizimet e asaj politike.
Aleatët dhe përfaqësuesit e Iranit nuk kanë qenë të trembur nga shfaqja e madhe e forcës së SHBA-së në rajon, përkundrazi, anijet luftarake dhe aeroplanmbajtëset kanë vepruar si një magnet për sulm.
Pyetja tani dhe ajo që do të vendosë nëse kjo luftë zgjerohet më tej është se si mundet SHBA-ja të rivendosë frenimin e saj pas sulmit të fundit në bazën e saj në Jordani pa e përkeqësuar situatën tashëm tepër delikate.
Në të vërtetë, nuk ka zgjedhje vërtet të mira.
Një sulm i drejtpërdrejtë ndaj Iranit do të ishte një mënyrë, por kjo gjithashtu mund të hapte kutinë e Pandorës. Dhe ne kemi parë tashmë se sa pak kanë arritur sulmet hakmarrëse ndaj Houthis në Jemen.
E gjithë kjo situatë, sigurisht vjen në një kohë kur Rusia është në luftë me Ukrainën (dhe Perëndimin) dhe Kina po rrit qëndrimin e saj ndaj Tajvanit.
Kjo nuk do të thotë se ne po shkojmë drejt një lufte të tretë botërore, por frikshëm, nuk do të thotë as që nuk po shkojmë drejt saj.
