Nga Michael Rubin – Washington Examiner
Me mijëra të vdekur në përshkallëzimin e fundit të luftimeve mes Hezbollahut dhe Izraelit në Liban, është e vështirë të imagjinosh se Libani dikur ishte një oazë paqeje dhe tolerance. Bejruti dikur kishte me të drejtë reputacionin si Parisi i Lindjes së Mesme.
Ky status nuk mori fund me shpërthimin e luftës civile libaneze në vitin 1975, por me ngritjen e regjimit të Asadit në Siri disa vite më herët. Presidenti HafezalAssad nuk hoqi kurrë dorë nga pretendimi i Sirisë mbi të gjithë Libanin, por u mjaftua duke e trajtuar Libanin si një zonë të veçantë. Ndërsa mbështetja e tij për terrorizmin e futi Sirinë nën sanksione amerikane në vitin 1979, autokracia e tij filloi të mbyste shoqërinë siriane dhe përqafimi i socializmit të dominuar nga shteti e izoloi më tej ekonominë siriane.
Libani më pas u bë një vijë shpëtimi, një valvul shkarkimi për pastrimin e parave, trafikun e drogës dhe shmangien e sanksioneve. Elitat siriane mund të arratiseshin në Bejrut për fundjavë për t’u çlodhur, duke i bërë privimet sociale të jetës në Siri më të tolerueshme sepse, të paktën për elitën, ato ishin të përkohshme. Ndërsa regjimi i Asadit përfitonte, ishte një marrëdhënie parazitare për të cilën libanezët paguan përfundimisht çmimin.
Dhe Libani nuk ishte i vetmi shtet i vogël që u gjend i bllokuar në një marrëdhënie të tillë shfrytëzuese. Pakistani mbetet pak më shumë sesa një territor përmes të cilit Kina mund të pastrojë interesat e saj. Fakti që Pakistani është njëkohësisht aleat madhor jo-anëtar i NATO-s, përfitues i privilegjuar i pajisjeve ushtarake amerikane dhe vasal i Kinës, është një kundërthënie që mund të çojë vetëm në katastrofë për sigurinë kombëtare.
Edhe Qiproja Veriore luan për Turqinë një rol të ngjashëm me atë që kishte Libani për Sirinë e Asadit. Ashtu si Siria nuk e njeh dhe nuk e respekton sovranitetin e Libanit, edhe Turqia refuzon integritetin dhe sovranitetin e Qipros. Dhe ndërsa Siria e shndërroi Libanin në një shtet mafioz, ku Hezbollahu ishte vetëm një nga shumë mafiet e pranishme, Qiproja Veriore e pushtuar nga Turqia është një qendër ndërkombëtare për pastrimin e parave.
Ndërsa Republika e Qipros ka reformuar financat e saj dhe tani gëzon një nga sektorët bankarë më transparentë në Europë, përtej vijës së kontrollit, zona turke është një qendër ideale për çdo kriminel, kontrabandist dhe terrorist. Ata që investojnë në Qipron Veriore e bëjnë për një arsye të thjeshtë: mund të veprojnë me pandëshkueshmëri dhe të përdorin statusin e ndërlikuar të ishullit për të krijuar bazë për aktivitetet e tyre kriminale në Europë. Në fund të fundit, Qiproja është anëtare e Bashkimit Europian.
Fakti që Qiproja është ishull, megjithatë, e kufizon dobishmërinë e saj për disa qëllime. Trafikantët e drogës mund të vendosen në zonat e pushtuara, por roja bregdetare qipriote dhe marina greke mund të pengojnë shpërndarjen e mëtejshme.
Kjo mund të jetë arsyeja pse Turqia po kthehet gjithnjë e më shumë nga Shqipëria. Vendi i vogël ballkanik nuk është i panjohur për krimin e organizuar, por kryeministri aktual Edi Rama e ka çuar kriminalitetin e vendit në një nivel të ri. Legalizimi i kultivimit të marijuanës prej tij ka krijuar mbulim për pastrimin e fitimeve nga droga, ndërsa Shqipëria po bëhet qendra europiane jo vetëm për marijuanën, por edhe për heroinën, kokainën dhe metamfetaminat.
Rama konsultohet shpesh me kryeministrin turk RecepTayyipErdogan, të cilin ai e merr hapur si model. Ashtu si Erdogani dhe rrethi i tij, Rama dhe aleatët e tij fitojnë para duke konfiskuar toka për zhvillim.
Ata që i dalin përpara, ish-zëvendëskryeministri Arben Ahmetaj dhe kryetari i Bashkisë së Tiranës ErionVeliaj, përfundojnë duke luftuar akuza të dyshimta nga SPAK-u, një forcë anti-korrupsion oruelliane që po vepron gjithnjë e më shumë si milicia private e Ramës. Ambasadorë amerikanë të njëanshëm dhe marrëveshje pasurish të paluajtshme si me AlexSorosin ashtu edhe me JaredKushnerin i japin Ramës një ndjenjë pandëshkueshmërie.
Ajo që ndodh në Shqipëri nuk do të mbetet vetëm në Shqipëri. Ashtu siç Libani ra në kaos, shënjestrimi i qëllimshëm i kundërshtarëve të Ramës dhe mbështetësve të qeverisjes së pastër po zhgënjen qytetarët që dikur ishin më pro-amerikanët në Europë.
Krimi i organizuar dhe ekonomia e drogës u japin kriminelëve dhe terroristëve një pikëmbështetje në Europë. Ashtu siçAsadi sponsorizonte terroristë në Liban duke kërkuar njëkohësisht mohueshmëri të besueshme, Erdogani mund të bëjë së shpejti të njëjtën gjë në Shqipëri.
Shqipëria mund të duket e vogël, por Rama përfaqëson një gangrenë që duhet amputuar para se helmi i saj të përhapet.
