Kafshimi i një fëmije nga një qen rruge nuk është “incident i izoluar”. Është pasojë direkte e një kaosi të qëllimshëm, të ushqyer prej vitesh nga shoqata animaliste që flasin për humanizëm, por nuk mbajnë asnjë përgjegjësi për pasojat.
Sa herë ndodh një sulm, faji shpërndahet në ajër: “qeni ishte i trembur”, “dikush e provokoi”, “nuk është faji i kafshës”. Askush nuk flet për fajin e atyre që këmbëngulin që qentë e rrugës të jenë kudo, përfshirë pranë shkollave, kopshteve dhe këndeve të lojërave.
Vullnetarë të varfër, donacione pa fund
Shoqatat na tregojnë histori prekëse për “vullnetarë të papunë” që ushqejnë qindra qen. Pyetja është e thjeshtë:
me çfarë parash?
Si shpjegohet që njerëz pa të ardhura menaxhojnë dhjetëra qen, ndërkohë që qarkullojnë vazhdimisht thirrje për donacione? Kush i kontrollon këto fonde? Ku shkojnë realisht paratë?
E vërteta e hidhur është se qeni i rrugës është kthyer në burim përfitimi emocional dhe financiar. Sa më shumë qen në rrugë, aq më shumë foto dramatike, aq më shumë klikime, aq më shumë donacione.
Një qen, pesë “mama adoptuese”
Abuzimi më absurd është fenomeni i “adoptimit virtual”. I njëjti qen shfaqet me:
disa mama adoptuese,
disa fushata ndihme,
disa postime emocionale.
Askush nuk verifikon asgjë. Nuk ka lista publike, nuk ka bilance, nuk ka auditim. Humanizëm pa transparencë është mashtrim.
Pse luftojnë shoqatat kundër institucioneve?
Sa herë që institucionet përpiqen të grumbullojnë qentë për t’i çuar në strehëza, shoqatat shpërthejnë në akuza për “masakër”. Por nuk ofrojnë asnjë zgjidhje reale.
Pyetja që nuk marrin guximin ta përgjigjen është kjo:
A e duan vërtet zgjidhjen e problemit, apo duan që problemi të vazhdojë?
Sepse një problem i zgjidhur nuk sjell më donacione.
A duhet të jetojnë qentë e rrugës mes fëmijëve?
Askush nuk po flet për zhdukje apo dhunë ndaj kafshëve. Po flasim për rregull.
Një qytet modern nuk mund të funksionojë me tufa qensh në çdo lagje, pa kontroll, pa përgjegjësi dhe pa pronar.
Siguria e fëmijëve është mbi çdo ideologji animaliste.
Heshtja pas kafshimit
Kur ndodh tragjedia, shoqatat heshtin. Nuk kërkojnë falje. Nuk marrin përgjegjësi. Nuk ofrojnë zgjidhje.
Vetëm postime të reja për donacione.
Koha për t’i thënë gjërat troç
Mbrojtja e kafshëve nuk është pronë private e shoqatave. Nuk është as biznes, as shantazh emocional ndaj shoqërisë.
Shteti duhet të vendosë rregull:
grumbullim të kontrolluar,
sterilizim real,
strehëza funksionale,
kontroll financiar mbi shoqatat.
Sepse humanizmi që rrezikon jetën e fëmijëve nuk është humanizëm – është papërgjegjshmëri kriminale.
gijotina.com/
