Në Shqipëri ka familje që trashëgojnë zanate, tradita, profesione. Por ka edhe familje që duken sikur trashëgojnë vetëm një gjë: pushtetin si privilegj personal. Rasti i kusherirave Alma dhe Blerta Bime është fotografia më e qartë e kësaj sindrome shqiptare – ajo ku titulli “drejtoreshë” nuk është detyrë publike, por status familjar.
Së pari, kemi rastin e Alma Bimes, drejtoreshë në Ministrinë e Brendshme, e cila pak ditë më parë u ndalua nga Policia e Tiranës. Sipas dosjes hetimore, ajo dyshohet se ka kërcënuar një shtetas të huaj përmes mesazheve, ndërsa më herët kishte djegur mobiliet në shtëpinë e ish-bashkëjetuesit të saj, Mareglen Tomori, në vilën 3-katëshe në Kinostudio. Konfliktet personale, hakmarrja, akuzat, presioni ndaj të huajit për lejen e qëndrimit – një tablo që nuk ka asnjë lidhje me sjelljen që pritet nga një zyrtare me funksion publik.
Ironia është se vetëm disa muaj më herët, Tomori vetë ishte arrestuar pas kallëzimit të Almës për dhunë, dhe ndaj tij ishte lëshuar urdhër mbrojtjeje. Një histori e turbullt, ku jeta private përplaset egërsisht me etikën publike – dhe në mes mbetet institucioni, që duhet të përfaqësojë seriozitet dhe përgjegjësi.
Por historia nuk mbaron te Alma. Sepse në këtë fis, duket se “drejtoria” është profesion familjar. Në krah qëndron Blerta Bime, kushërira e saj, drejtoreshë e Agjencisë së Mbrojtjes së Konsumatorit në Bashkinë e Tiranës. Sapo mori detyrën, Blerta hyri direkt në territorin ku Shqipëria ka plagën më të vjetër: tenderat publikë.
Tendera të anuluar, rishpallje, kompani pa garë reale, fonde milionëshe, “flamuj të kuq” të Open Data Albania për risk korrupsioni, oferta 99% të barabarta me fondin limit, skualifikim konkurentësh më të lirë – një skemë që publiku e njeh mirë. Nga medikamente veterinare, te ushqimi për kafshët endacake, tek rritja e fondeve vit pas viti – gjithçka mban aromën e parave publike që rrjedhin në një drejtim të vetëm.
Dy kusherira. Dy poste. Dy histori që takohen pikërisht aty ku nuk do të duhej: në abuzim, përplasje, arrogancë pushteti dhe mungesë morali institucional. Njëra djeg shtratin e partnerit – tjetra djeg paratë e taksapaguesve.
Dhe pyetja që lind natyrshëm është kjo: A janë këto raste të izoluara, apo Shqipëria është kapur peng nga fisnikëria e re e pushtetit familjar, ku emërimi, jo merita, vendos fatin e institucioneve?
Ndërsa qytetarët numërojnë çdo lek, në zyrat publike duket se numërohen vetëm tenderat, privilegjet dhe pushteti i përjetshëm i emëruar.
Shteti nuk mund të jetë pronë familjare. Sepse kur familja bëhet shtet, drejtoria shndërrohet në plaçkë, dhe publiku mbetet viktima e përhershme.
