Robert Oppenheimer është fizikani i njohur si babai i bombës atomike. Duke përfituar nga suksesi që historia e tij po ka në ekranin e madh, mund të thuhet se Florentino Pérez është “Oppenheimeri i futbollit” babai i një Real Madridi që synon të jetë një armë e shkatërrimit në masë.
Florentino vazhdon t’i besojë Carlo Ancelottit si menaxher të ekipit. Për ta bërë këtë, ka vendosur që të ketë një kast yjesh ndërkombëtarë që kërcënojnë botën e futbollit. Një projekt që konkurron me ekipet e tjera që aspirojnë të rrëzojnë skuadrën e bardhë dhe të krijojnë dinastinë e tyre. Një garë për të ruajtur fronin e futbollit botëror.
Me këtë objektiv i besohet eksperiencës, cilësisë dhe urtësisë së gardës së vjetër. Toni Kroos, Luka Modric, Daniel Carvajal, Lucas Vázquez apo Nacho. Mijëra beteja mbi supet e tyre. “Habsburgët” më të vjetër që e dijnë se si të fitojnë me Real Madridin.
Nga ana tjetër, ata që tashmë e dinë se çfarë është Real Madridi dhe që aspirojnë të jenë pjesë e historisë së klubit mbretëror. Vinicius, Rodrygo, Courtois, Camavinga, Fede Valverde, Alaba, Rüdiguer ose Militao. Ata e dinë se si marrin frymë legjendat vikinge, madje kanë shijuar se çfarë është lavdia e titujve në Madrid. Në sytë e tyre është aspirata për të kërkuar më shumë.
Dhe së fundi, të ardhurit. Veteranë, fillestarë, të kthyer dhe yje. Joselu, Brahim, Arda Güler, Fran García dhe Jude Bellingham.
Në kërkimin për t’iu përshtatur pjesëve të formulës perfekte, Don Carlo ka shpikur një romb magjik. Një mesfushë që formon një lloj vrime të zezë që thith gjithçka në rrugën e saj. Një përshpejtues grimcash, që e kthen Real Madridin në një ekip të tmerrshëm.
Dëshmi për këtë ishte pjesa e parë kundër Manchester United në Hjuston. Një mesfushë e përbërë nga Tchouameni, Camavinga, Modric dhe Jude Bellingham. Një romb që i mundësoi skuadrës të mbyste anglezët me daljen e topit, njëkohësisht me lidhjen e mesfushës me dy rrezet supersonike që gjenden në sulm. Një makineri e lyer me vaj në perfeksion.
Tchouameni ishte i pamëshirshëm dhe i sigurt me topin, dëshira e tij për të treguar se është njeriu i duhur për të mbështetur Real Madridin është e dukshme. Për Camavingan, nofkat kanë mbaruar, një futbollist total. Modric në të tijën, duke menaxhuar kohën. Jude Bellingham po rikuperohet, duke e bërë ekipin të luajë dhe madje të shënojë, kulmi më perfekt i ekuacionit.
Pas një ekipi të sigurt që përmban gjithçka. Rüdiguer dhe Alaba asgjesojnë çdo rrezik. Fran García me një tërheqje dhe një top jashtë vertigos absolute. Dhe një Carvajal që e njeh anën e djathtë si pjesa e pasme e dorës.
Sipër, shpërthimi zinxhir. Reagimi që përshpejton gjithçka. Vinicius dhe Rodrygo ndëshkojnë secilën nga hapësirat.
Dy bulona supersonike që shpojnë mbrojtjen e kundërshtarit në çdo drejtim, me lirinë për të përfunduar aty ku identifikojnë dëmin më të madh të kundërshtarit. Lëvizjet e tij lejojnë Jude-n e vjetër të shfaqet në zonë, duke shtuar potencialin sulmues në ekip.
Pjesa e parë e Real Madridit ishte një dëshmi më se e kënaqshme se çfarë mund të jetë shtrirja e shpërthimit të kësaj skuadre.
Në pjesën e dytë, ndjenja se ka arsye të mjaftueshme për të qenë më shumë se i qetë në rast se duhet të kërkoni alternativa. Aq shumë, sa Don Carlo ka një as në mëngë. Një tjetër bombardues në zonë është Joselu Mato. Spanjolli përfundon absolutisht gjithçka, deri në atë pikë sa shënon një gol fantastik në rikthimin e tij te klubi mbretëror.
E gjithë kjo u shoqërua me një gjendje të përgjithshme fizike të jashtëzakonshme për këtë fazë të sezonit. Duket se gjenerali Pintus sërish po e bën punën e tij në mënyrë perfekte. Intensiteti për të cilin ankohen trajnerët e tjerë është ai që Real Madridi ka kërkuar që nga minuta 0 e sezonit.
Rombi është vetëm një nga formulat që përdorin Ancelotti dhe ekipi i tij. Nga ana tjetër, ndjesia është se Real Madridi, me skuadrën dhe lojtarët që ka, mund të përdorë më shumë se një skemë. Nuk do t’ju duket aspak e çuditshme të shohim një 4-3-3, një 4-4-2 në apo edhe një 4-2-3-1.
Shumë flasin për Ancelottin si trajner, por nuk e njohin aftësinë e tij për t’u përshtatur me lojtarët që ka. Dëshmi për këtë është “pema e Krishtlindjeve” e famshme që ai përdori në Milanin e tij apo aftësia e tij për t’u përshtatur me skema të ndryshme gjatë kohës së tij në Real Madrid. Ai është përkufizimi i një trajneri që punon për t’i bërë lojtarët e tij të shkëlqejnë, gjë që në mënyrë të pashmangshme do ta bëjë atë të bilardos.
Është shumë shpejt për të ditur shtrirjen që do të ketë ky projekt i ri. Megjithatë, ka pamje të një shpërthimi të paprecedentë që mund të vërë në rrezik futbollin botëror.
Aq më tepër nëse gjithë kësaj fushe yjesh i shtohet një nga më të ndriturit që mund të mbahet mend në dekadat e fundit. Prekja e fundit e një formule absolutisht shkatërruese. Pjesa e fundit e bombës nga Don Florentino Pérez. Oppenheimer ishte babai i bombës atomike, gjeniu që ndryshoi historinë përgjithmonë.
Florentino është njeriu që drejton projektin e Real Madridit. Gjeniu që synon të ndryshojë sërish historinë e futbollit. Ashtu si Oppenheimer, personi që sfidon kufijtë e realitetit.
Vendos disa syze të errëta në sy sepse kjo bombë është gati të shpërthejë. Shijoni shfaqjen e dritës./madridistareal.com
Robert Oppenheimer është fizikani i njohur si babai i bombës atomike. Duke përfituar nga suksesi që historia e tij po ka në ekranin e madh, mund të thuhet se Florentino Pérez është “Oppenheimeri i futbollit” babai i një Real Madridi që synon të jetë një armë e shkatërrimit në masë.
Florentino vazhdon t’i besojë Carlo Ancelottit si menaxher të ekipit. Për ta bërë këtë, ka vendosur që të ketë një kast yjesh ndërkombëtarë që kërcënojnë botën e futbollit. Një projekt që konkurron me ekipet e tjera që aspirojnë të rrëzojnë skuadrën e bardhë dhe të krijojnë dinastinë e tyre. Një garë për të ruajtur fronin e futbollit botëror.
Me këtë objektiv i besohet eksperiencës, cilësisë dhe urtësisë së gardës së vjetër. Toni Kroos, Luka Modric, Daniel Carvajal, Lucas Vázquez apo Nacho. Mijëra beteja mbi supet e tyre. “Habsburgët” më të vjetër që e dijnë se si të fitojnë me Real Madridin.
Nga ana tjetër, ata që tashmë e dinë se çfarë është Real Madridi dhe që aspirojnë të jenë pjesë e historisë së klubit mbretëror. Vinicius, Rodrygo, Courtois, Camavinga, Fede Valverde, Alaba, Rüdiguer ose Militao. Ata e dinë se si marrin frymë legjendat vikinge, madje kanë shijuar se çfarë është lavdia e titujve në Madrid. Në sytë e tyre është aspirata për të kërkuar më shumë.
Dhe së fundi, të ardhurit. Veteranë, fillestarë, të kthyer dhe yje. Joselu, Brahim, Arda Güler, Fran García dhe Jude Bellingham.
Në kërkimin për t’iu përshtatur pjesëve të formulës perfekte, Don Carlo ka shpikur një romb magjik. Një mesfushë që formon një lloj vrime të zezë që thith gjithçka në rrugën e saj. Një përshpejtues grimcash, që e kthen Real Madridin në një ekip të tmerrshëm.
Dëshmi për këtë ishte pjesa e parë kundër Manchester United në Hjuston. Një mesfushë e përbërë nga Tchouameni, Camavinga, Modric dhe Jude Bellingham. Një romb që i mundësoi skuadrës të mbyste anglezët me daljen e topit, njëkohësisht me lidhjen e mesfushës me dy rrezet supersonike që gjenden në sulm. Një makineri e lyer me vaj në perfeksion.
Tchouameni ishte i pamëshirshëm dhe i sigurt me topin, dëshira e tij për të treguar se është njeriu i duhur për të mbështetur Real Madridin është e dukshme. Për Camavingan, nofkat kanë mbaruar, një futbollist total. Modric në të tijën, duke menaxhuar kohën. Jude Bellingham po rikuperohet, duke e bërë ekipin të luajë dhe madje të shënojë, kulmi më perfekt i ekuacionit.
Pas një ekipi të sigurt që përmban gjithçka. Rüdiguer dhe Alaba asgjesojnë çdo rrezik. Fran García me një tërheqje dhe një top jashtë vertigos absolute. Dhe një Carvajal që e njeh anën e djathtë si pjesa e pasme e dorës.
Sipër, shpërthimi zinxhir. Reagimi që përshpejton gjithçka. Vinicius dhe Rodrygo ndëshkojnë secilën nga hapësirat.
Dy bulona supersonike që shpojnë mbrojtjen e kundërshtarit në çdo drejtim, me lirinë për të përfunduar aty ku identifikojnë dëmin më të madh të kundërshtarit. Lëvizjet e tij lejojnë Jude-n e vjetër të shfaqet në zonë, duke shtuar potencialin sulmues në ekip.
Pjesa e parë e Real Madridit ishte një dëshmi më se e kënaqshme se çfarë mund të jetë shtrirja e shpërthimit të kësaj skuadre.
Në pjesën e dytë, ndjenja se ka arsye të mjaftueshme për të qenë më shumë se i qetë në rast se duhet të kërkoni alternativa. Aq shumë, sa Don Carlo ka një as në mëngë. Një tjetër bombardues në zonë është Joselu Mato. Spanjolli përfundon absolutisht gjithçka, deri në atë pikë sa shënon një gol fantastik në rikthimin e tij te klubi mbretëror.
E gjithë kjo u shoqërua me një gjendje të përgjithshme fizike të jashtëzakonshme për këtë fazë të sezonit. Duket se gjenerali Pintus sërish po e bën punën e tij në mënyrë perfekte. Intensiteti për të cilin ankohen trajnerët e tjerë është ai që Real Madridi ka kërkuar që nga minuta 0 e sezonit.
Rombi është vetëm një nga formulat që përdorin Ancelotti dhe ekipi i tij. Nga ana tjetër, ndjesia është se Real Madridi, me skuadrën dhe lojtarët që ka, mund të përdorë më shumë se një skemë. Nuk do t’ju duket aspak e çuditshme të shohim një 4-3-3, një 4-4-2 në apo edhe një 4-2-3-1.
Shumë flasin për Ancelottin si trajner, por nuk e njohin aftësinë e tij për t’u përshtatur me lojtarët që ka. Dëshmi për këtë është “pema e Krishtlindjeve” e famshme që ai përdori në Milanin e tij apo aftësia e tij për t’u përshtatur me skema të ndryshme gjatë kohës së tij në Real Madrid. Ai është përkufizimi i një trajneri që punon për t’i bërë lojtarët e tij të shkëlqejnë, gjë që në mënyrë të pashmangshme do ta bëjë atë të bilardos.
Është shumë shpejt për të ditur shtrirjen që do të ketë ky projekt i ri. Megjithatë, ka pamje të një shpërthimi të paprecedentë që mund të vërë në rrezik futbollin botëror.
Aq më tepër nëse gjithë kësaj fushe yjesh i shtohet një nga më të ndriturit që mund të mbahet mend në dekadat e fundit. Prekja e fundit e një formule absolutisht shkatërruese. Pjesa e fundit e bombës nga Don Florentino Pérez. Oppenheimer ishte babai i bombës atomike, gjeniu që ndryshoi historinë përgjithmonë.
Florentino është njeriu që drejton projektin e Real Madridit. Gjeniu që synon të ndryshojë sërish historinë e futbollit. Ashtu si Oppenheimer, personi që sfidon kufijtë e realitetit.
Vendos disa syze të errëta në sy sepse kjo bombë është gati të shpërthejë. Shijoni shfaqjen e dritës./madridistareal.com
