Edmond Bejtaj: Meqë sot u bëra protagonist i një episodi të pakëndshëm, një pjesë të materialit filmik të të cilit po e shpërndajnë mediat gjithë qejf, them se e kam edhe unë të drejtën ta shpërndaj atë material, natyrisht atë pjesë që shpërndanë ata që u pëlqeu.
Pra u ndodha në një debat me një grup banorësh të fshatit ku kompania që unë punoj ushtron aktivitetin e saj, të cilët ankohen prej kohësh për dëmtimet e rrugëve të fshatit nga automjetet e tonazhit të rëndë që lëvizin për nevoja të kompanisë, me të cilët isha takuar përpara gati dhjetë ditësh duke u premtuar fillimin e punimeve të cilat nuk kanë nisur ende.
Këtë rradhë u paraqitën pranë zyrave të kompanisë sëbashku me disa gazetarë, dhe pasi refuzuan të vinin në zyrë me një përfaqësi prej disa vetësh sëbashku me gazetarët (ftova një pjesë për pamundësi hapësire për të gjithë), u detyrova të dal t’i takoj të gjithë, dhe pa shumë mundim vura re se çuditërisht më të acaruarit ishin gazetarët, disa pyetje të të cilëve ishin të pahijshme (gazetarët nëse do ishin profesionistë do ta dinin se e hijshmja nuk qëndron vetëm tek fjala por edhe tek mendimi dhe mënyra apo toni i të shprehurit), dhe pasi u sigurova se isha në regjistrim, u solla siç e meritonin.
Po i them këto dy fjalë në respekt të atyre që më kanë telefonuar për të shprehur atë që mendojnë mbi atë që panë, e në pamundësi për ta pasur të disponueshëm të gjithë debatin, i ftoj gazetarët e lartpërmendur të mos shqetësohen më shumë sesa duhet për problemet e fshatit ngaqë ato i zgjidh vetë siç i kam zgjidhur, e po ashtu, ta shfaqin të gjithë atë çfarë u tha atje meqë regjistruan gjithçka, duke u sqaruar se personalisht jam i kënaqur edhe me kaq sa shfaqën për publikun.
(P.S. Këtyre të Syri-t, që i shoh se janë skandalizuar me gjuhën time, u kujtoj se kryeministri i tyre ka zënë në gojë “shkërdhimin” në parlament, para të cilit “trapi” im është lule)
