Ka than' i moçmi: 

"Ja sot në Shqipni nuk të pvetë kush shka je, por si dukesh, as nuk don ta dijë kush sa pare të ban gjaku, por sa pare ke në bankë"

- Anton Harapi

29 vjet pa Hazvi Nelën/ Nuse më dhanë robninë

Nga Media 0

Havzi Nela ishte poet disident shqiptar. Nela lindi më 20 shkurt 1934, në fshatin Kollovoz të rrethit të Kukësit. Ai mbaroi shkollën fillore dhe të mesme, ndërsa jetojnë në varfëri ekstreme. Që në shkollë të mesme u shfaqën kundërshtitë e tij të para ndaj padrejtësive të regjimit komunist.

Havzi Nela kontrollohej vazhdimisht, u mor në paraburgim shumë herë, dhe kufizohej mbi llojin e punës që mund të bënte dhe se ku ai mund të jetonte. Pasi u lexoi nxënësve të tij poemën “Shko dallëndyshe” shkruar nga Filip Shiroka, Havzi Nela, me gruan e tij, Lavdie, rrezikuan jetët e tyre duke marrë rrugën për të kaluar kufirin në Kosovë më 26 prill, 1967. Ndërsa kalonte vijën kufitare, ai shkroi në një copë letre, “Lamtumirë, atdhe i dashtun, po të la, por zemërplasun …” dhe e vendosi në degën e një peme lajthie që ta gjenin rojet e kufirit.

Një fat më tragjik do ta ndjekë atë në Kosovë. Ushtarët jugosllav i vunë në prangat Havzi Nelës dhe së bashku me gruan e tij, i burgosën në burgun e Prizrenit.

Më 6 maj, 1967, jugosllavët i kthyen Havziun dhe Lavdien në pikën kufitare të Morinës, në këmbim të atdhetarëve shqiptarë nga Kosova që qeveria komuniste e Enver Hoxhës ia dorëzonte policisë sekrete jugosllave, UDB.

Më 10 gusht 1988, në orën 02:00 të mëngjesit, ai u ekzekutua me varje në mes të qytetit të Kukësit.

Poezi nga Havzi Nela:

O Liri, O Vdekje

Nuk them se jam trim, jo as frikacak,

Thellë n’afshet e shpirtit më grafllon guximi;

Vdekja për liri nuk më tremb aspak,

S’e duron robninë zemra e nji trimi?

 

Pse or pse t’kem frikë, frikë se mos po vdes?!

Oh, çfarë marrie, ndoshta faj për mue!

T’ecësh zvarrë si krimb, t’mos jesh kurrë serbes,

Kët s’ia fali vetes, kjo m’ban me u mendue.

 

Pse t’më dhimbset jeta, pse u dashka kursye?

Veç me përtyp bukë, me u rropatë si kalë?

Pa nji fjalë ngushllimi, pa nji ditë lumnie,

Unë skllav i bindun, tash, kur s’jam as djalë.

 

Deri kur durim, deri kur me shpresë?

Jo, jo, mos m’i thoni, këto fjalë nuk due.

Me durim e shpresë nuk due të vdes.

Si jeta dhe vdekja duhen meritue.

 

S’meriton asnjenën kur mbetesh gur varri

Ndaj rri e mendohem jetës me i dhanë fund.

Le të kënaqet hasmi, le të qeshë i marri!

Liria më thërret, vdekja nuk më tund.

Arrën, nandor 1987

 

Nuse më dhanë robninë

Jo or jo, njizet vjet burg nuk u mjaftuen

S’u ngopën ushunjzat, xhelatët mendjemarrë;

Më ndoqën kamba-kambës, lakun ma shtrënguen

Më ndoqën gjithë jetën, pse jo deri në varr!

 

Ma hoqën përgjithmonë, të shtrenjtën, lirinë,

M’i hoqën të gjitha, kot kam mbetë i gjallë

Shtëpinë ma rrënuen, nuse m’dhanë robninë

M’lanë pa vajzë pa djalë, m’lanë të qaj me mall.

 

Gjithë jetën vetmue, larg prej njerzve t’mi

S’paç me kë lazdrohem, kujt t’ia them nji fjalë

Trup e shpirt plagosun, s’gjeta kurrë qetësi,

Sot në moshë të shkueme, maleve kam dalë.

 

Nëpër male t’Arrnit, pa anë e pa fund,

Në kto shkrepa e thepa që s’ke ku ve kambën

M’përplasën, më rrëzuen, ma randë se gjithkund,

Më rrëzuen mos me u çue, o Zot banu gjamën!

 

E prap s’kanë të nginjun, xhindosen kur m’shohin,

Thue se u zuna fronin, u prisha humorin,

Më vrejnë me inat e fort mirë më njohin,

Nuk më thyen kurrë, jetën krejt ma nxinë.

Arrën, tetor 1987

Lini një koment

Adresa juaj e Email-it nuk do të bëhet publike

Mund të përdorni HTML tags dhe atributet: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

gjithsej